Vëllezër muslimanë, xhematlinjë të nderuar! S’ka dyshim se Allahu xh.sh. nuk do fe tjetër përpos Islamit dhe se këtë din Allahu e ka zgjedhur për vete, e ka zgjedhur islamin din të tij, e ka zgjedhur islamin për gjithë njerëzimin që të veprojnë dhe të shkojnë sipas asaj feje.
Falënderimet dhe Lavdërimet i qofshin vetëm Allahut xh.sh. Krijuesit të Gjithësisë. Atë e Falënderojmë, Atij i nënshtrohemi dhe i përulemi. Bëjmë salavat dhe selam për Pejgamberin a.s., për atë të cilin Allahu xh.sh. e dërgoi mëshire për tërë njerëzimin dhe i cili a.s. nuk la punë të mirë e që nuk e drejtoi ymetin prej saj dhe nuk la Vallahi punë të keqe e që nuk e qortoi dhe nuk ja tërhoqi vërejtjen ymetit prej asaj pune. Pra bëjmë salavat dhe selam mbi të dhe mbi familjen e tij të pastër dhe shokët e tij besnikë dhe mbi të gjithë ata që shkojnë rrugës së tyre deri në Ditën e Kiametit.

Vëllezër muslimanë, xhematlinjë të nderuar! S’ka dyshim se Allahu xh.sh. nuk do fe tjetër përpos Islamit dhe se këtë din Allahu e ka zgjedhur për vete, e ka zgjedhur islamin din të tij, e ka zgjedhur islamin për gjithë njerëzimin që të veprojnë dhe të shkojnë sipas asaj feje.

Vëllezër muslimanë, Vallahi Allahu xh.sh. na ka nderuar me mirësi (nimete) të mëdha dhe të panumërta, dhe mjerë ai që nuk i di nimetet e Allahut xh.sh., mjerë ai që është i pakujdesshëm (gafil) ndaj nimeteve të Allahut e posaçërisht ndaj këtij nimeti, islamit. Nimet të cilin Allahu e ndriti, e ndriçoi tërë Gjithësinë e posaçërisht zemrën e njeriut, të cilit i ishte e mbushur ajo me shirk, me adhurim të zotave të shumtë. Kur’anin Allahu xh.sh. e dërgoi dritë, nur për njerëzimin.

Vëllezër muslimanë, shokët e Pejgamberit a.s., gjenerata e pare e njerëzimit pas ardhjes se islamit, Kuranit, synetit te Pejgamberit a.s. e kuptuan islamin si të tillë se duhet të jetë i tillë, se duhet të jetë ligj i tyre në jetën e përditshme dhe se është e vetmja krenari me të cilën mund të krenohemi. Nuk është kombi dhe gjuha, nuk është ngjyra dhe pozita dhe të tjera dallime të cilat e bëjnë njeriun të krenohet përpara të tjerëve. Arabët kanë qenë populli më kryelartë dhe krenar, e posaçërisht mekasit në Meke kanë qenë fisi (kabilja) më me autoritet në Gadishullin Arabik dhe të gjitha kabilet tjera ja kanë pas lakmi. Por erdhi islami dhe situata ndryshoi 100%. Nuk është krenar më ai i cili është prej Mekës, nuk është krenarë me ai i cili është prej kabiles së kurejshitëve, kabile kjo të cilës i përket edhe Pejgamberi a.s.. Por është krenar ai i cili në zemrën e vet i fle fjala“La il Lahe il Allah Muhammed Resul Allah” . E kemi parë se si Bilali i zi, rob prej Etiopisë, bëhet me i ndershëm, më bujar dhe me i dashur të Allahu se sa ebu Sufjani dhe se sa ebu Xhehli dhe shumë e shumë krerë të tjerë mekas. Dhe se si Selman Elfa Risiu që kishte ardhur prej Persisë ( jeta e tij dhe Islami i tij ka një tregim shumë të gjatë se si ka hyrë në Islam ) bëhet shumë më i lartë se të tjerë, e kështu me radhë. Muslimanët e parë, gjenerata e parë janë krenuar shumë me këtë Islam dhe Islami ka qenë në zemrat e tyre e vetmja krenari, dhe se Vallahi kur është ka depërtuar ky din në shpirtin e tyre kanë pranuar të japin edhe jetën, edhe pasurinë, edhe fëmijët edhe gjithçka që kanë pasur për hir të Allahut dhe Profetit te Tij a.s..

Një sahabi i ndershëm Seid Bin Amur El Xhumahi, tregon një tregim të tmerrshëm, por shembull i shkëlqyeshëm për neve dhe ata që pasojnë pas tij.

Aty ai sheh shokun e Profetit a.s që po pret fisnikërisht vdekjen. Ai u thotë qafirëve të mallkuar: Me lejoni të fal dy rekate namaz...... kjo që dëshira e fundit e besimtarit të mirë, ta mbyllte hesapin me këtë dynja duke falur namaz. Seidi na tregon se ai pasi fali dy rekat të gjatë namaz dhe u drejtohet Mekasve: Për Allahun do të doja t’i falja edhe me gjatë ato dy rekate, por kisha frikë se mos mendonit se po i trembem vdekjes. Tani urdhëroni dhe veproni.

Seidi po vështron, po i rrëqethet trupi, po trishtohet po nuk po flet dhe tregon se si dalëngadalë e copëtuan, dhe Hubejbi duke dhënë shpirt bënte dua: o Allah shkatërroje këtë popull dhe mos li asnjë prej tyre të gjallë e të shëndosh, o Zot që të gjithë këta shkatërroi, dhe pastaj dha shpirt e shkoi te Allahu. Njerëzit u shpërndanë dhe e harruan, tregon Seidi, por unë ditën e përfytyroja ndërsa natën e shihja në ëndërr atë ngjarje. Nuk mundi ta heqë nga mendja atë situatë dhe nuk kaloi shumë kohë dhe Seidi behet musliman dhe shpërngulet prej Mekës në Medine. Kalojnë kohë dhe vite të gjata dhe vjen Omeri a.r. shok i Pejgamberit a.s.,prijës (kalif) i muslimanëve e thërret Seidin dhe e cakton mëkëmbës të vet në Humus, qytet i Sirisë se sotme, i sapoçliruar prej bizantinëve. Saidi thotë jo, nuk pranoj të shkoj se është përgjegjësi e madhe. Omeri thotë se Vallahi do të shkosh. Mendon se krejt përgjegjësitë fetare të mi lini mua? Vallahi do të shkosh. Dhe shkon dhe e kryen atë emanet me nder, dhe donte Allahu pas disa viteve Omeri e bënë një vizite në Sham. Bëhet fjalë për vizitën gjatë së cilës shkon edhe ne Bejtul Magdesë dhe i pranon çelestat e saj prej të krishterëve dhe qafirëve. Gjatë kësaj vizite shkon edhe ne Humuse[1]. Aty i pyet banorët për prijësin që u kishte vendosur dhe ata i thonë që janë të kënaqur, por jo shumë.

I pyeti banoret e qytetit: urdhëroni dhe flisni, cilat janë ankesat tuaja ndaj tij?!

I thotë Seidit: ç’përgjigje ke?

Thotë Omeri r.a: a ka tjetër gjë për të cilën ankoheni ? Thonë: ky njeri natën nuk pranon të takohet me askënd, natën as nuk vjen te ne , as nuk pranon në shtëpi të vete askënd, nuk e dimë si është puna e tij . Urdhëro thotë Omeri r.a ti Seid ç’ke për të thënë? Thotë: o prijës i muslimanëve edhe këtë nuk kamë dashur ta tregoj, dhe sikur të mos kisha qenë në këtë vend Vallahi nuk do ta kisha treguar dhe thotë : ditën e kam lënë për njerëzit, u shërbej njerëzve, krijesave te Allahut, ndërsa natën ja kam lënë Allahut, i shërbej Krijuesit të njerëzve, ditën dal para njerëzve, natën fal namaz, lexoj Kuran e përkujtoj Allahun xh.sh.

Po tjetër send thotë Omeri, perse ankoheni ju prej tij. Thotë ky njeri një ditë në muaj nuk del dhe nuk pranon asnjë. Thotë urdhëro ti Seid, si u përgjigjesh këtyre. Thotë po o prijës i muslimanëve unë jam njeri fukara. Në një muaj ndodh që nuk ndez asnjëherë zjarr në shtëpinë time. I kam këto tesha që mi sheh të vetme dhe njëherë në muaj i laj dhe nuk dal nga shtëpia deri sa ato të thahen.

Vëllezër musliman shokët e Pejgamberit a.s. kur e kanë pranuar Islamin, e kanë pranuar si të tërë dhe e kanë pasur krenari të madhe dhe me këtë krenari të madhe kanë shkaktuar mrekulli, mrekulli që nuk i ka shënuar shkenca, historia më herët, as nuk do ti shënoj këto mrekulli me vonë. Po vëllezër e kanë ndier veten përgjegjës për çdo gjë edhe nëse vëllait që i është bërë ndonjë zullum me i vogli qe ka pas mundësi ta ndihmojë e ka ndier veten fajtor pse nuk i ka ndihmuar, e ka ndier veten të mangët në zbatimin e urdhrave të Allahut dhe Pejgamberit a.s.

Kur Omeri r.a takon ushtrinë fitimtare muslimane me ne krye Obejdin, gëzohet shumë prej madhështisë dhe forcës se saj, por nuk mashtrohet prej kësaj madhështie dhe force. Ai thotë fajalet e ata që do të mbeten te tilla deri në ditën e kiametit: “ ne jemi popull që Allahu e ka nderuar me Islam dhe sado dhe kurdoherë qe ta kërkojmë, krenarinë dhe nderin jashtë Islamit do të na nënçmojë Allahu xh.sh ”dhe sot të gjithë muslimanët e botës krenohemi me krenari dhe mburrjë jashtë Islamit dhe na ka nënçmuar Allahu, dhe jemi të nënçmuar dhe nen këmbët e jobesimtareve, dhe do të jemi nen këmbët e jobesimtareve përderisa të mos jete Islami krenaria jonë, përderisa mos krenohemi me Islam dhe jo me tjetër.

Vëllezër musliman, këta janë shembuj shumë të pakët dhe të shkurtër sa për ilustrim e jo për përkufizim me qëllim përkujtimin, së pari vetvetes, e pastaj vëllezërve musliman, dashamirëve të fes Islame. Se feja Islame është krenari e jona se duhet të mburremi dhe të krenohemi me të. Se Islamin duhet ta përqafojmë thelle dhe se imanin duhet ta konsiderojmë diçka me të cilën nuk mund të luhet por duhet të zbatohet në tërësi. Kërkoni falje (istigfar) të gjithë me shpresën se Allahu xh.sh. do t’u falë. Sepse Allahu është Ai që fal dhe është i Gjithëmëshirshëm.

[1] Qytet ne SIRI